کوچيک تر که بودم فکر می کردم بارون اشک خداست

ولی مگه خداهم گريه می کنه چرا بايد دل خدا بگيره

 دوست داشتم زير بارون قدم بزنم تا بوی خدا رو حس کنم

اشک خدا را تو يه کاسه جمع کنم تا هروقت دلم گرفت

 کمی بنوشم تا پاک و آسمانی شوم

 آسمان که خاکستری می شد دل منم ابری می شد

 حس می کرم که آدما دل خدا رو شکستند

 و يا ازياد خدا غافل شدند همه می گفتند باران رحمت خداست

 ولی حس کودکانه من می گفت

 خدا دلش از دست آدما گرفته

می گن خدا قبل از اینکه انسان ها را بیافریند توی بهشت عشق و محبت و حسد و جنون رو افرید. یک روز که همشون از بیکاری خسته شده بودند تصمیم گرفتند که یک بازی انجام بدهند، واین طور شد که جنون چشم گذاشت و بقیه قایم شدند.

جنون شروع کرد به شمردن وبعد رفت دنبال دوستانش بگردد.

اول از همه حسد را پیدا کرد، حسد که به بقیه حسودی می کرد رو به جنون کرد و گفت:

عشق توی تنها گل رز سرخ اون باغ پنهان شده و جنون با یک خار به جون گلبرگ های رز سرخ افتاد.

که ناگهان قطره خون سرخی از گلبرگ گل سرخ چکید وصدای ناله ی عشق اومد.

محبت با شنیدن صدا خودش رو به گل رز رسوند وعشق رو از توی گل سرخ بیرون آورد.

اما از چشمای عشق خون می چکید و اون هیچ جا را نمی دید همشون ناراحت شدند و تصمیم گرفتند به عشق کمک کنند.

اما هیچ کاری نمی شد کرد، محبت از سر دلسوزی رو به جنون کرد و گفت: چون تو باعث کور شدن عشق شدی، باید قول بدهی که تا ابد با عشق همراه بشوی و اون رو تنها نگذاری و این طور شد که همیشه عشق همراه جنونه.

و همه سراغ عشق رو از رزهای سرخ می گیرند، از همون موقعه رز سرخ خونه عشق شد وپیام عاشق.

باز هم آمدی تو بر سر راهم

آی عشق مي كنی دوباره گمراهم

دردا من جوانی را به سر کردم

تنها از ديار خود سفر کردم

ديريست قلب من از عاشقی سیر است

خسته از صدای زنجیر است            خسته از صدای زنجیر است

دریا اولین عشق مرا بردی

دنیا دم به دم مرا تو آزردی

دریا سر نوشتم را به یاد آور

دنیا سر گذشتم را مكن باور

من غريبي غصه پردازم

چون غريقي غرق در رازم

گم شدم در غربت دریا

بی نشان و بی هم آغاز م

مي روم شب ها به ساحل ها

تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته دریا

مي نویسم عوج غم ها را

دریا اولین عشق مرا بردی

دنیا دم به دم مرا تو آزردی

دریا سر نوشتم را به یاد آور

دنیا سر گذشتم را مكن باور

من غريبي غصه پردازم

چون غريقي غرق در رازم

گم شدم در غربت دریا

بی نشان و بی هم آغاز م

مي روم شب ها به ساحل ها

تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته دریا

مي نویسم عوج غم ها را

باز هم آمدی تو بر سر راهم

آی عشق مي كنی دوباره گمراهم

دردا من جوانی را به سر کردم

تنها از ديار خود سفر کردم

ديريست قلب من از عاشقی سیر است

خسته از صدای زنجیر است                خسته از صدای زنجیر است

پروردگارا

خود را تقديم تو مي دارم

با من كن و از من ساز

آنچه خود اراده كني

از اسارت نفس رهايم كن

تا انجام اراده ات را بهتر توانم

مشكلاتم را بگير تا پيروزي بر آنها

شاهدي باشد براي كساني كه

با قدرت تو راه تو و عشق تو

ياريشان خواهم داد

باشد كه هميشه بر اراده تو گردن نهم

آمين

قصه دل

مرا با خود ببر ساقي                                           مرا با خود ببر ساقي

به آن جايي كه نيست اندوه                                    به آن جايي كه هست يار

ياري كه معشوقه من است                                    معشوقه اي كه همچو گل زيباست

معشوقه اي كه همچو من در فكر است                     در فكر يار

فكر يار چه زيباست                                           زيباترين كار زميني

به دادم رس                                                      به دادم رس

منِ ديوانه را هشيار كن                                       من ديوانه عاشق را

مگزار سر به بيابان بزنم                                     مگزار

من ديوانه چه كردم                                            چه كردم

كه بايد در اين آتش سرد بسوزم                              آتشي كه نامش عشق است

چرا                                                               چرا مرا پيش يارم نمي بري

تا از اين ظلمت و تاريكي رهايي يابم                       در اين ظلمتي كه حتي خود را نمي بيني

نجاتم ده                    نجاتم ده                             نيرويم ده                  نيرويم ده

بند زبانم را                                                      باز كن

تا صدايم را به گوش عالميان برسانم                        كه مرا به يارم برسانند

و گر نه زمين و زمان را به هم خواهم ريخت             به هم خواهم ريخت

او مال من و فقط من است وبس

ديوانه

از سينه تنگم دل ديوانه گريزد

ديوانه عجب نيست كه از خانه گريزد

من از دل و دل از من ديوانه گريزد

ديوانه نديدم كه ز ديوانه گريزد

روزها

روزها فكر من اين است

و

همه شب كه چرا غافل از احوال دل خويش

از كجا آمده ام

آمدنم بهر چه بود

به كجا مي روم

آخر ننمايي وطنم

مانده ام سخت عجب كس چه سبب ساخت مرا

از چه بوده است مراد وي از اين ساختنم

آنچه از عالم بالاست من آن مي گويم

رخت بر بسته بر آنم كه به آنجا بكنم

قصه دل

مرا با خود ببر ساقي                                           مرا با خود ببر ساقي

به آن جايي كه نيست اندوه                                    به آن جايي كه هست يار

ياري كه معشوقه من است                                    معشوقه اي كه همچو گل زيباست

معشوقه اي كه همچو من در فكر است                     در فكر يار

فكر يار چه زيباست                                           زيباترين كار زميني

به دادم رس                                                      به دادم رس

منِ ديوانه را هشيار كن                                       من ديوانه عاشق را

مگزار سر به بيابان بزنم                                     مگزار

من ديوانه چه كردم                                            چه كردم

كه بايد در اين آتش سرد بسوزم                              آتشي كه نامش عشق است

چرا                                                               چرا مرا پيش يارم نمي بري

تا از اين ظلمت و تاريكي رهايي يابم                       در اين ظلمتي كه حتي خود را نمي بيني

نجاتم ده                    نجاتم ده                             نيرويم ده                  نيرويم ده

بند زبانم را                                                      باز كن

تا صدايم را به گوش عالميان برسانم                        كه مرا به يارم برسانند

و گر نه زمين و زمان را به هم خواهم ريخت             به هم خواهم ريخت

او مال من و فقط من است وبس

تو هماني هستي كه بهار را برايم به ارمغان اوردي

ومن هماني هستم كه به عشقت وفادار مانده ام

 و روز هاي بي تو را روي دفتر دلم شمارش كردم

تقديم به اميد زندگانيم

ما که از این امید ها نداریم

قشنگ بود گذاشتم

پس تقدیم به دوستان عزیزم

وسال

بر وسالت چرا بياموزم         بر فراغت چرا بياموزم

يا تو با درد من بياميزي        يا من از تو دوا بياموزم

مي گريزي ز من كه نادانم     مي گريزي ز من كه نادانم

يا بياميز  يا بياموز

چون خداست با تو در شب و روز       بعد از اين از خدا بياموز

در وفا كس نيست تمام استاد   پس وفا از وفا بياموز

تنگ غروبه

تنگ غروبه          خورشيد اسيره      مي ترسم امشب      خوابم ببينه

سياهي شب           چشماشو وا كرد     ستاره من             تو رو صدا كرد

باز مثل هر شب     از ديد پنهون         يه مرد عاشق        با چشم گريون

آواز مي خونه       از پشت ديوار       كي خواب امشب     كي مونده بيدار

چرا شب ما           سحر نمي شه       گل ستاره              پرپر نمي شه

تو شهر خورشيد    يه قصر دوره        راه منو تو            هميشه دوره

راه منو تو هميشه دوره

 دعای خانم ها با خدا :

خدایا به من عشق بده تا شوهرم را درک کنم 

 صبر بده تا او را بپذیرم 

 اما قدرت نده که میزنم لهش می کنم.

زندگی عمریست که اجل در پی آن می تازد

 هرکس غم بیهوده خورد می بازد

 دیدم که تو دریا شدی و من رود شدم

در وسعت چشمان تو محدود شدم

 آن روز که در آتش عشق افتادم

 سرسبزتر از آتش نمرود شدم

نه عقابم، نه کبوتر

zendegi mesle shatranj mimone.age balad nabashi hame mikhan yadet bedan.ama age balad bashi hame mikhan shekastet bedan

باز هم آمدی تو بر سر راهم

آی عشق مي كنی دوباره گمراهم

دردا من جوانی را به سر کردم

تنها از ديار خود سفر کردم

ديريست قلب من از عاشقی سیر است

خسته از صدای زنجیر است                  خسته از صدای زنجیر است

دریا اولین عشق مرا بردی

دنیا دم به دم مرا تو آزردی

دریا سر نوشتم را به یاد آور

دنیا سر گذشتم را مكن باور

من غريبي غصه پردازم

چون غريقي غرق در رازم

گم شدم در غربت دریا

بی نشان و بی هم آغاز م

مي روم شب ها به ساحل ها

تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته دریا

مي نویسم عوج غم ها را

دریا اولین عشق مرا بردی

دنیا دم به دم مرا تو آزردی

دریا سر نوشتم را به یاد آور

دنیا سر گذشتم را مكن باور

من غريبي غصه پردازم

چون غريقي غرق در رازم

گم شدم در غربت دریا

بی نشان و بی هم آغاز م

مي روم شب ها به ساحل ها

تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته دریا

مي نویسم عوج غم ها را

باز هم آمدی تو بر سر راهم

آی عشق مي كنی دوباره گمراهم

دردا من جوانی را به سر کردم

تنها از ديار خود سفر کردم

ديريست قلب من از عاشقی سیر است

خسته از صدای زنجیر است                  خسته از صدای زنجیر است

نگاه ساكت باران به روي صورتم دزدانه مي لغزد ولي باران نمي داند كه من دريايي از دردم به ظاهر گر چه مي خندم ولي اندر سكوتي تلخ مي گريم

CRazY_lover2087

سعی کن از لحظاتش بهترین استفاده رو ببری چون در انتهای جاده تابلویی با این عبارت نصب شده :

دور زدن ممنوع.

تو که بشر را این قدر دوست داری چرا غم را آفریدی؟

خداوند فرمود:

غم را به خاطر خودم آفریدم چون این مخلوق که خوب می شناسمش تا غمگین نشود به یاد خالقش نمی افتد.

باز هم آمدی تو بر سر راهم

آی عشق مي كنی دوباره گمراهم

دردا من جوانی را به سر کردم

تنها از ديار خود سفر کردم

ديريست قلب من از عاشقی سیر است

خسته از صدای زنجیر است                  خسته از صدای زنجیر است

دریا اولین عشق مرا بردی

دنیا دم به دم مرا تو آزردی

دریا سر نوشتم را به یاد آور

دنیا سر گذشتم را مكن باور

من غريبي غصه پردازم

چون غريقي غرق در رازم

گم شدم در غربت دریا

بی نشان و بی هم آغاز م

مي روم شب ها به ساحل ها

تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته دریا

مي نویسم عوج غم ها را

دریا اولین عشق مرا بردی

دنیا دم به دم مرا تو آزردی

دریا سر نوشتم را به یاد آور

دنیا سر گذشتم را مكن باور

من غريبي غصه پردازم

چون غريقي غرق در رازم

گم شدم در غربت دریا

بی نشان و بی هم آغاز م

مي روم شب ها به ساحل ها

تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته دریا

مي نویسم عوج غم ها را

باز هم آمدی تو بر سر راهم

آی عشق مي كنی دوباره گمراهم

دردا من جوانی را به سر کردم

تنها از ديار خود سفر کردم

ديريست قلب من از عاشقی سیر است

خسته از صدای زنجیر است                  خسته از صدای زنجیر است